Te lank het ons met die vinger gewys. Te lank het ons die ANC, die liberalisme, die wêreldorde en selfs die duiwel self geblameer vir die verval van ons volk. Maar vandag moet ons, sonder verskoning of maklike uitvlug, in die spieël kyk en erken: ons is self die oorsaak van ons ellende.
Ons het verraad gesaai toe ons ons helde stil-stil begin vergeet het. Ons het ons volksliedere verhandel vir Engelse popmusiek. Ons het ons land verruil vir sekuriteitskomplekse, ons kultuur vir kommersiële vermaak, ons geloof vir oppervlakkige spiritualiteit.
Waar is die vure van selfopoffering wat Delville gehou het? Waar is die geloof wat ons oupas by Bloedrivier laat kniebuig het? Waar is die idealisme van De Wet en De la Rey, die staatsmanskap van ’n Kruger? Vervang met afwagtende gesindhede, aanpassing.
Ons het die liberalisme gesluk met ’n glimlag. Ons het geglo dat ons met genoeg Engels en universiteitsgrade “veilig” sou wees. Maar soos Lot in Sodom het ons vergeet: jy kan nie in ‘n korrupte stelsel bly en verwag om rein te bly nie. Nou sit ons tussen die ruïnes en vra: “Hoe het dit gebeur?”
Die waarheid is pynlik eenvoudig: Ons het ons eie volk versaak.
Ons het gekies om mure te bou – elektriese heinings het ons nuwe kerkmuur geword – en ons het gewoond geraak daaraan om die wêreld deur sekuriteitskamers dop te hou terwyl ons die hekke van ons voorstede styf gesluit hou. Ons predikante het begin preek oor “eenheid in diversiteit” terwyl die byl van relativisme stil-stil die wortels van ons bestaan uit die grond gekap het. Ons skole het met trots hul Afrikaanse erfenis verruil vir Engelse name en globale kurrikula. En ons media? Stil. Steriel. Sonder die stem van ’n volk wat steeds roep na waarheid, geregtigheid en identiteit.
Ons is nie slagoffers nie – ons is verantwoordelik.
En totdat daardie waarheid ons siel sny soos ’n swaard, sal daar geen herstel wees nie.
Die wonderlike nuus is: as ons die skuld erken, kan ons weer begin bou. Maar eers moet ons bekeer. Nie net in godsdiens nie, maar in kultuur, in arbeid, in taal, in gemeenskap. Ons moet weer leer om klein te begin. Selfonderhoudend. Selfstandig. Selfbewus.
Laat elke een van ons soggens opstaan met hierdie gebed op sy lippe:
“Here, vergewe my gemak en verwaarlosing. Herinner my aan my roeping, en lei my terug na my volk, my plig en U wil.”
Want as ons nie bereid is om te staan nie, sal ons nie ondergaan in ’n geveg nie, maar stilweg uitgewis word deur vergetelheid, soos stof wat verdwyn in die wind van die geskiedenis.
En as dít ons lot is, dan was dit nie die wêreld wat ons oorweldig het nie, dit was ons eie lafhartigheid wat ons verraai het, en ons eie hand wat die fondament van ons volk onder ons uitgeruk het.
Discover more from Vryheid Media
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
