Die Duiwel loop tussen ons – ons kyk anderpad

Deur Vryheid Media

Daar is iets besig om te gebeur in Suid-Afrika. Iets donker. Iets wat nie net met politiek of ekonomie te doen het nie. Dis iets wat deur ons strate gly, in ons huise insluip en stil-stil tussen ons mense beweeg. En ons vóél dit. Maar ons wíl dit nie erken nie.

Die duiwel loop onder ons — nie in die vorm van mitologiese horings en vure nie. Nee, hy’s slimmer as dit. Hy dra ’n pak. Hy sit in parlemente. Hy tik kommentaar op sosiale media. Hy lag saam in ons sitkamers. Hy’s in die hoofstroommedia, in die musiek wat ons kinders luister, in die snaakse aanlyn “uitdagings”, en in die normalisering van dinge wat vroeër trane sou uitlok.

Ons sien dit, maar ons voel dit nie meer nie

Die afgelope twee maande het ons artikels gelees wat ’n mens se maag laat draai. Berigte van kinders wat vermoor word deur hulle eie ouers, onderwysers wat hulle posisie misbruik om kinders te verkrag, mans wat hul vroue in stukke sny asof hul lewens niks werd is nie, en kinders wat selfmoord pleeg omdat hulle geen hoop meer sien nie. Dit is nie fiksie nie — dit is die werklikheid van ons land. En tog, al sien ons dit in die nuus, al lees ons dit in swart en wit, gaan ons aan met ons dag asof dit normaal is. Wat eens ’n nasionale skok sou gewees het, word nou net nóg ’n storie in die stroom van vergete nuus.

As hierdie dinge dertig jaar gelede gebeur het, sou die hele land gegons het. Daar sou van kansels af gewaarsku gewees het; pastore sou op hul preekstoele geslaan het met vuur en erns. Gesinne sou om tafel gesit en daaroor gepraat het. Die koerante sou dae lank gegons het van morele verontwaardiging. Maar vandag? Vandag lees ons dit, skud ons koppe en scroll aan. Ons dink stilweg: “Ten minste is dit nie my kind nie. Dis nie my dorp nie. Dis nie iemand wat ek ken nie.” En terwyl ons die skouers lig en voortgaan, glimlag die duiwel — want ons het koud geword. Ons harte het afgestomp geraak vir sonde, pyn en onreg.

Waar is God in ons volk?

Dis die vraag wat ons móét vra: Waar het ons Hom gelos? Was dit toe ons kerke begin leegloop het en mense hul eie “waarhede” begin uitdink het, waar elkeen doen wat reg is in sy eie oë? Was dit toe geld belangriker geword het as genade, toe status die plek van karakter ingeneem het, toe partytjies belangriker was as gebed, en “jou waarheid” hoër gestaan het as Sy waarheid? God is nie stil nie. Hy het nooit opgehou praat nie. Maar ons het ons ore toegestop. Ons vra vandag hoekom dinge só skeef loop, maar ons weier om terug te draai na Hom toe. Ons bou strukture sonder fondamente, kultuur sonder geloof, gesinne sonder gebed en dan staan ons verbaas wanneer alles rondom ons begin verbrokkel.

God móét terugkom — maar Hy kom net as ons Hom roep

Hy dwing Homself nie af nie. God is ’n Vader — nie ’n tiran nie. Hy breek nie deure af nie; Hy wag. Hy roep met sagtheid en waarheid. Maar Hy wag vir óns om weer die uitnodiging te gee: “Here, kom weer hier by ons bly.” Dis nie God wat weggegaan het nie. Dis ons wat Hom uitgehaal het uit die middelpunt van ons lewe, ons gesinne, en ons samelewing.

Dis tyd dat ons Hom terugnooi. Nie net in ons huise nie, maar in ons skole, ons huwelike, ons volk en ons toekoms. Nie net op Sondae of op feesdae nie. Nie net wanneer die nood druk of die pyn te veel word nie. Maar elke dag in ons keuses, ons prioriteite, ons gesprekke. In die manier waarop ons ons kinders grootmaak, ons vrouens en mans liefhet, ons werk aanpak, en ons naaste behandel.

God wag, maar Hy wag op ’n volk wat Hom weer sentraal sal maak.

Slotgedagte

Die duiwel loop tussen ons. Hy loop met vrymoedigheid, maar net daar waar ons nie meer waak nie. Hy beweeg in die ruimtes waar ons geestelike wagpos verlaat het; waar gebed plek gemaak het vir gerief, en waar waarheid stil geword het.

En God?
Hy dwing nie. Hy wag.
Hy wag net om weer gevra te word.

“As my volk, oor wie my Naam uitgeroep is, hulle verootmoedig en bid en my aangesig soek… dan sal Ek hulle gebed verhoor en hulle land genees.”
– 2 Kronieke 7:14

Mag Paasfees nie net ’n herinnering wees aan wat wás nie, maar ’n opdrag vir wat nóú moet wees.

God tussen Sy volk.
Want sonder Hom… is ons niks.